Gunnhildur Hrólfsdóttir

Gunnhildur Hrólfsdóttir fæddist 1. nóvember árið 1947 í Vestmannaeyjum og ólst þar upp. 
Hún lauk gagnfræðaprófi frá Gagnfræðaskóla Vestmannaeyja árið 1964 og stúdentsprófi frá Fjölbrautaskólanum í Breiðholti árið 2006.
Fyrstu störfin tengdust fiskvinnu. Allir lögðust á eitt að bjarga verðmætum. Saltaðir golþorskar voru þurrkaðir á stakkstæðum og voru þeir margir stærri en litlar hendur réðu við. Lág í loftinu stóð hún á kassa til að ná upp á borð í frystihúsinu þegar hún byrjaði í flökun. 

Á sumrin fór hún í sveit austur á land. Búskaparhættir voru með öðru sniði á þeim tíma en nú, ekkert rafmagn og slegið með orfi og ljá og reitt heim á hestum. Gamalt fólk sagði sögur og tók í nefið og körlunum var færður grautur í krukku á engjarnar. Hún rak kýrnar, lærði að mjólka, strokka smjör og hleypa skyr. Reri til fiskjar með fullorðnum, renndi færi og lagði línu, dró síldarnet og lagði hákarlalóð. Til matar var flest er úr djúpinu var dregið, síld, steinbítur, rauðmagi og þorskur. Einnig súrmatur úr tunnu, þurrkaður steinbítur úr hjalli og kartöflur úr garðinum. Rabbarbaragrautur og berjasúpur. Á þessum árum var hún staðráðin í að búa í sveit því þar þyrfti aldrei að fara í búð. 
Seinna saltaði hún síld austur á fjörðum. Þar sem þokan læddist inn með fjöllunum í logninu og nótabátarnir spegluðust í firðinum. Síldin var hausuð og slógdregin með einu handtaki og angan af kryddi í lofti. Taka tunnu, tóma tunnu saaaaaaalt! endurómaði milli síldarplananna í bjartri sumarnóttinni. 
Það var eitt af þessum sumrum æskunnar sem hún réði sig í skógræktina á Hallormsstað. Þar var plantað út trjám, reittur arfi og hlúð að gróðri. Sólskin var upp á hvern dag og gott að rétta úr bakinu, hlaupa niður að fljóti til að kæla sig í jökulvatninu. 
Sundlaugarvörður var hún einnig um sumartíma í ónefndu plássi austur á fjörðum. Laugin var yfirbyggð og á veggjunum rimlar því yfir vetrartímann var salurinn notaður sem íþróttasalur. Þetta var á þeim tíma sem síldveiðiflotinn var á veiðum við austurland og heilu skipsáhafnirnar komu í sundlaugina til að fá sér bað. Sjómennirnir klifruðu upp í rimlana og köstuðu sér þaðan út í laugina. Sennilega mjög skemmtilegt fyrir þá, en dálítið erfitt fyrir vörðinn. 
Þar kom að hún kynntist höfuðborginni. Hún fékk vinnu á saumastofu. Seinna um sumarið glasseraði hún snúða og vínabrauð í bakaríi í vesturbænum, þvoði risastórar hrærivélaskálar og afgreiddi kringlur. Um helgar fór hún í gömlu sundlaugarnar og á böll í Breiðfirðingabúð. 
Seinna urðu barnaheimili starfsvettvangur. Einnig afgreiðslustörf í kjólaverslun, ræstingar og útburður á pósti. Síðari árin hafa gjaldkerastörf og almenn skrifstofustörf verið helstu störf hennar með ritstörfum. 

 

Útgefnar bækur:

       Undir regnboganum (Ríkistúgáfa námsbóka 1980)
       Vil, vil ekki (Ísafold 1986)
       Spor í rétta átt (Ísafold 1987)
       Þið hefður átt að trúa mér (Ísafold 1989)
       Þegar stórt er spurt (Ísafold 1990)
       Sara (Ísafold 1991)
       Óttinn læðist (Ísafold 1992)
       Komdu að kyssa (Ísafold 1993)
        Svarta nöglin (Mál og menning 1995)
       Hér á reiki (Mál og menning 1996)
       Það sem enginn sér (Mál og menning 1998)
       Sjáumst aftur (Vaka-Helgafell 2001)
       Allt annað líf (Vaka-Helgafell 2002)
       Ránið (Frum 2004)
       Ránið (kilja, Frum 2005)
       Leyndarmál (Frum 2005)

 

Smásögur:

       Gulllykillinn í bókinni Ormagull sem út kom hjá Máli og menningu   árið 1994.
       Nótt í bókinni Auga Óðins sem kom út hjá Máli og menningu árið     2003.

Leikrit: 

       Nú er kerlu minni skemmt í bókinni Leikum leikrit sem út kom hjá Máli og        menningu árið 1996. 
       Rödd í síma Útvarpsleikrit í fimm þáttum flutt í RÚV árið 1998.
       Rapp og rennilásar Leikrit í 2 þáttum, flutt hjá Snúði og Snældu leikárið 2000-       2001

Verðlaun og viðurkenningar:
       Fyrstu verðlaun fyrir söguna Undir regnboganum í samkeppni sem Ríkisútgáfa        námsbóka efndi til á ári barnsins 1979. 
       Viðurkenning IBBY fyrir framlag til íslenskrar barnamenningar árið 1997.
       Íslensku barnabókaverðlaunin árið 2001 fyrir söguna Sjáumst aftur.                     Tilnefnd á heiðurslista IBBY árið 2006 fyrir söguna Ránið
   

Sýnishorn af verkum:

Leyndarmál 
Í þessari sögu lýsir Gunnhildur á grátbroslegan hátt hvernig íbúar litla hússins í Grjótaþorpinu eru neyddir til að takast á við breytingar í lífi sínu. Henni tekst að skrifa heillandi sögu úr óvenjulegum efniviði.
  „… þá byrjaði hún að hlæja, rétti sig upp og varð eldrauð í framan og hló eins og fífl þar til hún greip fyrir munninn …" 
„Hann reis á fætur, þandi út brjóstið og fannst skúrinn of smár fyrir allt það sem hann þurfti að hugsa svo hann reif upp hurðina og …" 
Gunnhildur skrifar um nútímafólk og málefni sem koma öllum við. Um söguhetjur sem gætu átt heima í næsta húsi við lesandann. Sögupersónum gengur misjafnlega að brjótast undan oki ofríkis, vana og hefða. Allir eiga sín leyndarmál. Ást, hatur, tregi en einnig glettni, eru viðfangsefni höfundar. 
Ránið 
Mögnuð spennusaga fyrir unglinga jafnt sem fullorðna
Ránið, er þriðja sjálfstæða sagan um Kötlu, eftir verðlaunahöfundinn Gunnhildi Hrólfsdóttur.
Katla ætlar að dvelja hjá vinkonu sinni yfir þjóðhátíð. Brekkusöngur, brenna og flugeldar, þær vilja ekki missa af neinu. Margt fer þó öðruvísi en ætlað er og gegn vilja sínum færist Katla aftur til ársins 1627 þegar Tyrkir komu til landsins og rændu Íslendingum í hundraðatali. Fjölskyldum var sundrað, fólkið smánað og flutt til Alsír þar sem það var selt í ánauð.
Nútímaunglingurinn Katla sogast inn í atburðarás sem er æsilegri en nokkur tölvuleikur.

SJÁUMST AFTUR …
segir frá Kötlu, tólf ára stelpu sem flytur með foreldrum sínum til Vestmannaeyja. Þar setjast þau að í gömlu timburhúsi og fyrr en varir taka undarlegar sýnir og sérkennilegir draumar að leita á Kötlu. Samtímis er eitthvað dularfullt á seyði á vinnustað pabba hennar þar sem mikilvæg gögn hverfa og Katla fyllist grunsemdum um að einhver hafi óhreint mjöl í pokahorninu.
   
Eldri verk